Antonio Margheriti - Mistrz Niskich Budżetów

Antonio Margheriti to kolejny włoski twórca, który tworzył obrazy w różnych gatunkach: filmy przygodowe, science - fiction, horror gotycki, zawsze pokazując wielką inwencję, pracując przy małych budżetach, tworzył znakomite efekty specjalne, wnosząc powiew świeżości do nurtu fantastyki. Dziś zajmiemy się jego filmografią w tych właśnie gatunkach, opisując pokrótce kilkanaście obrazów reżysera.

Ojciec Chrzestny Gore - Herschell Gordon Lewis.

Herschell Gordon Lewis jest znany przede wszystkim jako Ojciec Chrzestny Gore - tytuł ten dobrze podsumowuje jego osiągnięcia, które przyczyniły się do stworzenia współczesnego kina gore. Zredukowanie jego postaci jako aktywnej tylko w kierunku kina gore, byłoby jednak wielce krzywdzące, gdyż od późnych lat 50-tych działał na wielu polach w obrębie kina gatunkowego, kręcąc filmy głównie dla kina drive-in i rynku grindhouse, których główną cechą było nie tyle dosadne użycie przemocy i seksu, ale ich humor, komiczne zaplecze, nieczęsto widziane w zapchajdziurach jakich pełno w kinie drive-in. Dzięki temu filmy te nie są aż tak proste i głupie, jak mogłyby wskazywać ich wielce uproszczone fabuły. Herschell Gordon Lewis rzadko bywał dumny ze swych obrazów, nie widział siebie w roli wielkiego artysty, lecz jako rzemieślnika tworzącego pod publiczkę, często wyśmiewając innych twórców eksploatacji, którzy uważali się za autorów, co zakrawa na ironię, gdyż to właśnie on jako jeden z niewielu filmowców tego nurtu wypracował sobie własny, jasno rozpoznawalny styl (niekoniecznie myślę tutaj o scenach gore w jego obrazach, które także bez problemu da się rozróżnić od innych) – co predestynowało go do bycia Autorem w tym nurcie. 

Michael Caine - Szpieg Uniwersalny.

Kto jest najsłynniejszym filmowym szpiegiem wszech czasów? Bez wątpienia James Bond. A kto jest najsłynniejszym aktorem grającym w filmach szpiegowskich? Cóż, to zupełnie inna sprawa. Na myśl od razu przychodzi Sean Connery: siedem Bondów na koncie; występy w ekranizacjach "Polowania na Czerwony Październik" Toma Clancy'ego i "Wydziału Rosja" Johna Le Carre. Oprócz tego role w niespecjalnie udanych "Rewolwerze i Meloniku" oraz "Lidze niezwykłych dżentelmenów". To wszystko stawia go na czele listy aktorów specjalizujących się w rolach szpiegów, znacząco wyprzedza Rogera Moore'a, który również zagrał w siedmiu Bondach oraz w serialu "Święty", którego na dobrą sprawę tylko jeden odcinek bezpośrednio dotyczy szpiegostwa ("The Fiction Makers" z 1966 roku). Czy ktoś jeszcze? Nasuwa mi się jedno nazwisko, aktora, który niewątpliwie był zaangażowany w więcej wysokiej klasy filmów szpiegowskich niż ktokolwiek inny - Michael Caine. Okazał się szpiegiem uniwersalnym za sprawą determinacji, talentu i odrobiny szczęścia. I idealnego wyczuciu czasu.

"Otworzyć puszkę Pandory" - Dario Argento rozmawia z Johnem Carpenterem.

Tydzień temu, 7 września, Dario Argento skończył 74 lata. Z tej okazji chciałem zaprezentować rozmowę, do jakiej doszło między nim a Johnem Carpenterem. Spotkanie dwóch reżyserów odbyło się podczas 17 edycji Turin Film Festival (19-27 listopad 1999), zaś ich rozmowa została opublikowana w Nocturno Cinema (www.nocturno.it), rocznik V, nr 12, Luty/Marzec 2000. Całość była prowadzona przez dziennikarza i tłumacza festiwalu, który na szczęście nie przeszkadzał reżyserom w rozmowie. 

Peter Cushing jako Sherlock Holmes.

Sherlock Holmes został sportretowany na ekranie przez wielu aktorów. Ich dobór jest dosyć zróżnicowany i składa się zarówno z porażek obsadowych jak i występów zapadających w pamięć. Role Petera Cushinga zaliczane są do tej drugiej grupy. Nigdy wcześniej, ani nigdy później, Holmes nie został zagrany przez bardziej szanowanego aktora. Znany w branży z niezwykłej zdolności do gry z rekwizytami oraz profesjonalizmu nawet w najgorszych okolicznościach, Peter Cushing był wyjątkowym aktorem. W życiu prywatnym był, pod każdym względem, człowiekiem rodzinnym i oddanym swojej ukochanej żonie, Helen. Jego hobby było tworzenie miniaturowych scen teatralnych, kolekcjonowanie modeli żołnierzyków i zamiłowanie do czytania książek. Lubię myśleć, że Conan Doyle postrzegałby Petera Cushinga jako kogoś w rodzaju pokrewnej duszy.

Giovanni Lombardo Radice - Preferuję Dostojewskiego od Fulciego.

Giovanni Lombardo Radice to nadzwyczajna postać w świecie włoskiej grozy. Ze względu na jego powtarzalne, skomasowane cierpienie, ukazywane w wielu horrorach, stał się kimś w rodzaju pariasa włoskiej grozy. Jego postacie zaprzeczają dominującym normom gatunku, w których to kobiety są zwykle poddawane torturom. Radice był torturowany w wielu obrazach, dzięki czemu został dobrze zapamiętany.

Fabio Frizzi - Muzyka była w domu od zawsze.

Po dobrze przyjętym temacie z włoską muzyką napisaną do horrorów zapraszam do przeczytania niedawnego wywiadu z Fabio Frizzim, opublikowanego przez Dangerous Minds, w którym opowiada o swoich początkach, oraz teraźniejszych planach, m.in. o świetnej serii koncertów pod nazwą Frizzi 2 Fulci, podczas których wykonuje na żywo muzykę do obrazów swojego przyjaciela.

Simon Yam

Simon Yam Tat-wah (ur.1955) sztandarowa postać hongkońskiego przemysłu filmowego. Zaczynał jako model, następnie został aktorem. Ścieżka rozwoju była oczywista - w drugiej połowie lat 70. związał się z telewizją, występując w serialach szlifował warsztat, później upomniało się o niego kino. Z czasem Yam stał się sławnym aktorem, cieszącym się wielką renomą. Zwrócił na siebie uwagę w 1992 r. w "Full Contact" Ringo Lama, gdzie wcielił się w rolę maniakalnego Sędziego, przestępcy, toczącego krwawe boje w ramach porachunków z bohaterem granym przez Chow Yun-Fata. W tym samym roku wystąpił w dobrze przyjętym przez widzów i krytyków filmie Wong Jinga "Naked Killer", który dziś cieszy się mianem kultowego obrazu.

The Prisoner - Patrick McGoohan

Czy się to komuś podoba, czy nie - żyjemy w czasach seriali: Breaking Bad, Dexter, Homeland, Downtown Abbey, Lost i setki innych; lepsze lub gorsze, z mniej lub bardziej zawiłą intrygą, co tydzień zostawiają nas w stanie swoistego zawieszenia, oczekujących na dalszy ciąg zwykle nierozwiązanych aż do ostatnich odcinków fabuł.

Sean Lau

Sean Lau (ur. 1964), znany również jako Lau Ching-wan, jest obecnie jedną z największych i najbardziej wziętych gwiazd azjatyckiego kina. Karierę zaczynał od lekcji gry organizowanej pod patronatem TVB (Television Broadcasts Limited), jednej z największych stacji telewizyjnych w Hong Kongu, w której później stawiał pierwsze aktorskie kroki.

Policjanci, którzy stali się aktorami

Aby zostać uznanym aktorem wcale nie trzeba kończyć szkoły aktorskiej. Formalne wykształcenie niczego na dobrą sprawę nie gwarantuje. Sposobów na dostanie się do przemysłu filmowego jest bez liku. Można trafić tam przypadkiem, można zatrudnić się w ekipie technicznej, można zostać konsultantem i w ten sposób dać się wciągnąć do pracy na planie. Drogi są różne, ale szczęścia może próbować każdy - kelner, stolarz albo choćby policjant. Tak, policjanci w świecie filmu robią kariery. Są na to przynajmniej trzy dowody.

Top 6 "Złych poruczników"

Policjanci w filmach na ogół są tymi dobrymi, stoją na straży prawa, bronią słabszych, łapią różnej skali bandziorów. Ale jak to bywa od każdej, również od tej reguły istnieją wyjątki, bowiem nie wszystkich gliniarzy można zaliczyć do grona uczciwych. Od dziesięcioleci portrety podłych, skorumpowanych, nadużywających uprawnień, ulegających narkotykowo-alkoholowym nałogom psychopatów, kryjących się za policyjną odznaką stanowią pożywkę dla przemysłu filmowego. Choć brzmi to okropnie niekiedy bywają bardziej zdeprawowani niż przestępcy, których mają przecież łapać. Niemniej właśnie ich zła natura, spaczony charakter czy zwichrowana psychika sprawiają, że takie niezapomniane wizerunki nieustannie fascynują, tworząc nieodzowną część kryminałów, thrillerów oraz filmów sensacyjnych.

Catriona MacColl - "Fulci uwielbiał whiskey".

Catriona MacColl - brytyjska aktorka, znana głównie z występów w europejskich filmach i serialach; zapamiętana dzięki trylogii horrorów Lucio Fulciego: City of the Living Dead, The Beyond, House by the Cemetery. Znana także z serialu BBC Squadron i kilku innych mniejszych produkcji. Poniższy wywiad dotyczy współpracy z włoskim reżyserem, poszerzając jego sylwetkę o mniej znane fakty.

Lam Suet

Lam Suet to naturszczyk, charakterystyczny aktor drugoplanowy, który stał się żywym symbolem filmów kręconych przez Johnniego To na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat. Współpraca reżysera z aktorem obejmuje już ponad dwadzieścia wspólnie nakręconych obrazów, tak więc dziś trudno sobie wyobrazić filmy To bez jego udziału, bowiem stał się ich częścią, znakiem rozpoznawczym.

Giorgio Ferroni - Wurdulak w młynie kamiennych posągów

Tym razem chciałbym przypomnieć postać kolejnego zapomnianego włoskiego reżysera, Giorgio Ferroniego, który, choć nakręcił tylko dwa horrory, trwale zapisał się w historii tego gatunku, tworząc dzieła klimatyczne, cenione wśród fanatyków nie tylko włoskiej grozy. Ferroni tworzył filmy dokumentalne, westerny, obrazy spod znaku sword and sandal movie (przyjęło nazywać się je mianem Peplum-przyp. haku ), filmy o przygodach Herkulesa, a nawet widowiska wojenne. Najbardziej jednak zapamiętany został jak twórca Mill of the Stone Women (Il Mulino Delle Donne Di Pietra), świetnie zrealizowanego gotyckiego horroru.

Wampiryczne kino Jeana Rollina

"Zapachy są jak wspomnienia, osoba wyparuje, ale pamięć pozostaje"

Wampiryczno-erotyczne filmy Jeana Rollina od swych pierwszych pokazów w paryskich kinach budziły skrajne emocje, od zachwytu po totalne obrzydzenie. Wprowadzając postać wampirzyc - erotomanek, w pełnej kolorystyce technicoloru, filmy Francuza były dużym novum na scenie horroru ówczesnych lat. Dość powiedzieć, że postać wampira kojarzyła się  wtedy ludziom z mówiącym po węgiersku-angielsku Belą Lugosim, wampirem - dżentelmenem, oraz pewną staroświeckością dekoracji. Boom na Hammer Horrory pod koniec lat 50-tych spowodował otwarcie furtki na ukazanie nowej postaci wampira - pełnego przemocy, ale i erotyzmu, nieskrępowanego niczym, niepohamowanego nadczłowieka. Samouk Rollin zaczął swoją przygodę w krainie filmowego horroru właśnie od debiutu w tematyce wampirycznej, która pozostała jego domeną aż do końca kariery. 

David Lynch - zarys twórczości

David Keith Lynch urodzony 20. 01. 1946 roku w miejscowości Missoula w stanie Montana¹, to amerykański reżyser, malarz, muzyk, pisarz oraz rzeźbiarz. Twórca głęboko niepokojących koszmarów filmowych, ukazujących drzemiące w ludziach zło, mrok, ciemne strony natury ludzkiej. Jako reżyser charakteryzuje się własnymi, surrealistycznymi światami filmowymi, często kpi z zasad logiki, skłaniając się w stronę intuicyjnego tworzenia filmów, przez co bywają one niezrozumiałe.

Michele Soavi - zapomniany wizjoner horroru.

Końcówka lat 80-tych to schyłkowy okres popularności szeroko pojętego włoskiego kina grozy, czas, kiedy włoski horror przestawał ciekawić, wytaczać nowe trendy, zjadając własny ogon. To początek ery VHS, co spowodowało lawinowo rosnące produkcje bez specjalnych ambicji twórczych, liczące na szybki zysk z kina domowego, z pominięciem ekranu kinowego. To także początek gorszej passy najbardziej chyba znanego spośród włoskich twórców, Dario Argento. Jednak wśród całej masy filmowej bylejakości, we Włoszech narodził się nowy talent, talent na miarę Argento, jego uczeń Michele Soavi. Dziś to niesłusznie zapomniany reżyser, któremu nigdy nie udało mu się "załapać" na popularność, na którą zdecydowanie zasługiwał.