"Sexy Beast". Od przeszłości nie ma ucieczki.

Kinowy debiut Jonathana Glazera, który wcześniej zajmował się reżyserowaniem filmów reklamowych i klipów muzycznych. Jak na pierwszy raz, "Sexy Beast" (2000) wypada więcej niż przyzwoicie, to kawałek naprawdę porządnego, kameralnego kina.

Michael Caine - Szpieg Uniwersalny.

Kto jest najsłynniejszym filmowym szpiegiem wszech czasów? Bez wątpienia James Bond. A kto jest najsłynniejszym aktorem grającym w filmach szpiegowskich? Cóż, to zupełnie inna sprawa. Na myśl od razu przychodzi Sean Connery: siedem Bondów na koncie; występy w ekranizacjach "Polowania na Czerwony Październik" Toma Clancy'ego i "Wydziału Rosja" Johna Le Carre. Oprócz tego role w niespecjalnie udanych "Rewolwerze i Meloniku" oraz "Lidze niezwykłych dżentelmenów". To wszystko stawia go na czele listy aktorów specjalizujących się w rolach szpiegów, znacząco wyprzedza Rogera Moore'a, który również zagrał w siedmiu Bondach oraz w serialu "Święty", którego na dobrą sprawę tylko jeden odcinek bezpośrednio dotyczy szpiegostwa ("The Fiction Makers" z 1966 roku). Czy ktoś jeszcze? Nasuwa mi się jedno nazwisko, aktora, który niewątpliwie był zaangażowany w więcej wysokiej klasy filmów szpiegowskich niż ktokolwiek inny - Michael Caine. Okazał się szpiegiem uniwersalnym za sprawą determinacji, talentu i odrobiny szczęścia. I idealnego wyczuciu czasu.

O dwóch takich, o których zapomniano

Z wypełnianiem misji, która legła u podstaw założenia bloga, radzimy sobie różnie, raz efekty są lepsze, raz gorsze, jak to w życiu, ale i tak realizowanie pewnych założeń wypada nam lepiej niż TVP, która szarpie finanse z abonamentu, zawsze jej mało, ciągle chce więcej, a efekt końcowy znany od lat - trylogie Sienkiewicza i Chęcińskiego plus "Znachor" na święta, ze dwa razy do roku "Czterej pancerni" i "Kloss", a na wakacje powtórki z "Klanu". U nas inaczej - miały być filmy mało znane w Polsce ? Miały. I będą.

Frederick Forsyth - Ekranizacje.

"Frederick Forsyth wielkim pisarzem jest" - głosi stara prawda. A jeśli nie wielkim, to przynajmniej jednym z najpopularniejszych, o czym świadczy liczba sprzedanych książek, którą szacuje się na sto milionów, co czyni go jednym z najbogatszych pisarzy na świecie. Moim ulubionym pisarzem nie jest. Z całego jego dorobku przeczytałem dwie książki - "Dzień Szakala" i "Czwarty protokół", zaś "Psy Wojny wysłuchałem w formie audiobooka, ale, prawdę mówiąc, niewiele z tego pamiętam.

Kolega Jamesa Bonda. "When Eight Bells Toll"

Inspiracją do napisania tego tekstu była informacja, że Telewizja Publiczna, jak zwykle chcąc przychylić nieba swoim widzom, wpadła na bardzo oryginalny pomysł i zamierza puszczać w ramach cyklu "Hit na sobotę" filmy o Jamesie Bondzie, w których główną rolę grał Pierce Brosnan. Prawdę mówiąc to ten cykl powinien nazywać się "odgrzewany kotlet", bo oglądanie w kółko tego samego jest mniej więcej tak samo atrakcyjne jak spożywanie rzeczonego kotleta.

Czas na Hammer Horrory! Cz.4 - Pozostałe filmy wampiryczne.

Zobacz Van Helsinga otrutego przenikliwym pocałunkiem wampira! Atakującego barona święconą wodą! Z trudem złapiesz oddech widząc go na skrzydłach wiatraka w śmiertelnej walce!

Czas na Hammer Horrory! Cz.3 - Gad w ludzkiej skórze.

Wytwórnia Hammer oprócz przypomnienia klasycznych motywów, wprowadzonych do szerokiego obiegu kinowego dzięki amerykańskiemu Universalowi, czyli filmów o hrabim Drakuli, baronie Frankensteinie, Mumii, Wilkołaku oraz Upiorze, zasłynęła także dzięki mniej znanym obrazom, w których pojawiały się wszelakiej maści monstra. Z ekranów straszyła Gorgona, dinozaury i inne przedpotopowe zwierzęta, czarownice, a nawet Yeti! Na potrzeby powstałego w 1966 roku obrazu The Reptile, na ekranach brytyjskich kin pojawił się tytułowy gad...

Wielka draka w chińskiej garkuchni

 

Z przyczyn niezależnych od nas (Haku będąc na występach gościnnych udał się do chińskiej restauracji, a jako specjalista od horrorów widział tyle filmów i trupów w nich występujących, że na pierwszy rzut oka rozpoznał, że to, co chcą mu zaserwować pod postacią kurczaka, było wołowiną. Albo na odwrót. Także doszło do mrożących krew w żyłach wydarzeń i awantury) przerwa w cyklu poświęconym Hammer Horror troszkę się przedłuży. Na zastępstwo krótka, tradycyjna czytanka o trzech tytułach.

Czas na Hammer Horrory! Cz.2 - Trylogia Karnstein

Równie ważnym, co Dracula Brama Stokera, źródłem scenariuszy horrorów wampirycznych była Carmilla Sheridana Le Fanu. Tudor Gates w swoim scenariuszu The Vampire Lovers (1970) poszedł właśnie w kierunku tej powieści, testując granice odporności Brytyjskiego Związku Cenzorów Filmowych (BBFC) w związku z jej erotycznie naznaczoną tematyką. W tych czasach cenzorzy pozwalali na większą wolność w obrazach dziejących się w dawniejszych czasach, czy filmach fantastycznych, jako kinu oderwanemu od życia codziennego. Mimo to, istniało potencjalne ryzyko pocięcia obrazu, więc  wytwórnia Hammer podzieliła koszta produkcji z American International Pictures, specjalistami od eksploatacji serwowanej w kinach drive-in.

Czas na Hammer Horrory! Cz.1 - Horror Drakuli

Wytwórnia Hammer jest nierozerwalnie związana z brytyjskim kinem grozy. Rozpoczęła swą działalność w 1937 roku, początkowo zajmując się dystrybucją filmów, wkrótce potem stawiając pierwsze kroki w ich produkcji, inspirację czerpiąc z programów radiowych w rodzaju Dick Barton: Special Agent. Nie trzeba było wiele czasu, by wytwórnia zwróciła się w kierunku adaptacji dzieł telewizyjnych - seria The Quatermass Experiment Nigela Kneale'a stała się dużym sukcesem telewizji BBC, mieszając wątki wampiryczne z tematyką science fiction. Hammer zrealizował ją jako wersję kinową, wygładził nieco fabułę, dodając literkę "X", aby wzmocnić przerażającą zawartość obrazu (po tej zmianie tytuł brzmiał The Quatermass Xperiment - przyp. haku). Obraz okazał się dużym sukcesem, przecierając drogę ku złotej erze studia. Kolejny film, The Curse of Frankenstein (1957) reprezentował dużo więcej przestrzeni i wolności w ukazaniu grozy niż niejeden współczesny horror, na co publiczność zareagowała entuzjastycznie, zaś Christopher Lee i Peter Cushing, odtwórcy głównych ról w obrazie, z dnia na dzień awansowali na gwiazdy wytwórni.

Sensacje XX wieku

Przestępczość zorganizowana, handel narkotykami, związki z tajnymi służbami to jedne z najczęściej pojawiających się motywów we współczesnym kinie sensacyjnym. Trudno sobie wyobrazić, aby szanujący się przedstawiciel tego filmowego gatunku nie odnosił się chociażby do jednego z nich. Czasem jednak wszystkie mogą wystąpić na raz. Oto trzy przykłady.

Edward Dmytryk - Obsession

Najlepsze filmy z dorobku Edwarda Dmytryka pochodzą z lat 40. sprzed "ery McCarthy'ego", kiedy nakręcił "Murder My Sweet"(1944), do dziś postrzeganego jako jedną z najlepszych kinowych adaptacji prozy Raymonda Chandlera, oraz klasyczne czarne kryminały - "Cornered" (1945) i "Crossfire" (1947). Dmytryk w szczytowym okresie swej twórczości znalazł się wśród tzw. hollywoodzkiej dziesiątki - ludzi z branży filmowej, którzy zostali oskarżeni o działalność komunistyczną. Reżyser odmówił składania zeznań przed słynną Komisją ds. Działalności Antyamerykańskiej, w konsekwencji został wpisany na tzw. czarną listę Hollywood i opuścił Amerykę. Karierę kontynuował w Wielkiej Brytanii, gdzie nim powrócił ponownie na drugą stronę oceanu, zrealizował dwa filmy. Jeden z nich, zatytułowany "Obsession" (1949), cieszy się opinią jednego z najlepszych brytyjskich thrillerów kryminalnych.

Gaslight/Gasnący Płomień

"Gaslight" oparty na sztuce Patricka Hamiltona to jeden z klasyków czarno-białego thrillera. Większym uznaniem cieszy się amerykańska filmowa adaptacja z 1944 r. w reżyserii Georga Cukora z Ingrid Bergman w roli głównej, która za swoją kreację nagrodzona została Oscarem, niż wersja brytyjska, zrealizowana cztery lata wcześniej znacznie skromniejszymi środkami i z mniejszym przepychem przez Thorolda Dickinsona, twórcy dziś zapomnianego.

Thriller społecznie zaangażowany

 

Stephen Frears jest jednym z brytyjskich autorów kina społecznego niepokoju, wychodzącym w swej twórczości naprzeciw aktualnym problemom. W "The Grifters" (1990) na podstawie powieści Jima Thompsona zaprezentował historię trojga drobnych oszustów, zaś "High Fidelity (2000) dotyczył ludzi prowadzących niewielki sklep z winylami. Kwestię imigrantów, ludzi żyjących na marginesie społecznym, poruszał już w latach 80. w filmach "My Beautiful Laundrette" (1985) i "Sammy and Rosie Get Laid" (1987), dzięki którym zyskał przepustkę do Hollywood, gdzie zrealizował m.in. "Dangerous Liaisons" (1988). Do tematyki tej powrócił po piętnastu latach, lecz w zupełnie odmiennym gatunku kręcąc tym razem nie komediodramat, a thriller "Dirty Pretty Things" (2002) na podstawie scenariusza Steve'a Knighta.

Śmiertelna sprawa, czyli Le Carre w kinie

Twórczość Johna Le Carre, brytyjskiego mistrza powieści szpiegowskiej, cieszy się sporym zainteresowaniem wśród filmowców. Niektóre jego książki zostały zaadaptowane przez telewizję, inne zaś przez kino. Tych drugich było, rzecz jasna, więcej. Thriller szpiegowski "The Deadly Affair" (1966) oparty na jego debiucie literackim "Call for the Dead" (1961) zrealizował Sidney Lumet, reżyser tyle uniwersalny, co bardzo nierówny.

John Mackenzie - The Long Good Friday

Film mocno osadzony w realiach przełomu lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, kiedy Wielka Brytania przechodziła transformacje na wielu płaszczyznach. Podejmuje kilka bardzo istotnych zagadnień i problemów charakterystycznych dla tych czasów, między innymi kryzys polityczny, powszechnie panoszącą się korupcję, zagrożenie ze strony IRA, nielegalny handel bronią, zamachy terrorystyczne, kwestie integracji w ramach EEC (późniejsze UE), zmiany gospodarczo-ekonomiczne, odejście od tradycyjnego przemysłu na rzecz rozwoju budownictwa.

Ken Hughes - The Small World of Sammy Lee

Lata 60. minionego wieku, londyńskie Soho budzi się do życia; z nocnego klubu na ulicę wychodzi Sammy Lee, dla którego nie będzie to zwyczajny dzień. Ten konferansjer, pracujący w jednym z lokalów ze striptizem, nie miał szczęścia przy stoliku, przegrał w pokera i ma tylko kilka godzin na oddanie długu lokalnemu gangsterowi, w przeciwnym razie otrzyma od jego zbirów "skierowanie do szpitala". Rozpoczyna wyścig z czasem w poszukiwaniu gotówki.

Peter Yates - Robbery

Robbery   

W 1967 roku Peter Yates nakręcił "Robbery", film , który umożliwił mu kontynuowanie kariery w Hollywood, gdzie zadebiutował, kultowym obecnie, "Bullittem". Pewne rozwiązania zawarte w "Robbery" zaadaptował zresztą w "Bullicie". Film ten jest na swój sposób cudownie staroświecki, nie zawiera ani scen nagości, ani wulgarnego słownictwa, a sceny przemocy, mimo, że to kryminał łączący w sobie cechy thrillera, ograniczone zostały do absolutnego minimum.Jest tak, mimo iż film nie powstał za żelazną kurtyną, gdzie panowała cenzura, lecz w państwie zachodniej Europy o dość liberalnym podejściu do spraw społecznych, kulturalnych bądź językowych. Konserwatyzm reżysera nie wpływa w żadnym razie ujemnie na film, który trzyma poziom, przykuwa uwagę i w żadnym razie nie można zarzucić mu banalności.