"Wyglądam już prawie jak zombie". Luca Palmerini w rozmowie z Lucio Fulcim.

http://jesster.files.wordpress.com/2008/06/luciofulci_bday.jpg

Pierwsze teksty na blogu opisywały po kolei filmy Lucio Fulciego, będąc tłumaczeniami krótkich analiz pióra Antonio Tentoriego wziętymi z jego książki "Lucio Fulci - Poet of Cruelty". Ostatnim tekstem w tym roku, a miejmy nadzieję, że ostatnim przed wejściem na nową domenę, będzie obszerny wywiad, jakiego włoski reżyser udzielił Luce Palmeriniemu. Tekst ukazał się w pierwszym numerze Giallo Pages. Za pomoc w dotarciu do tekstu chciałbym podziękować Marcinowi z Kinomisji. Życząc wszystkiego najlepszego w Nowym Roku naszym Czytelnikom, zapraszamy do lektury wywiadu, w którym Fulci opowiada o swoich wszystkich ważniejszych filmach, niejako podsumowując swoją karierę.

"Otworzyć puszkę Pandory" - Dario Argento rozmawia z Johnem Carpenterem.

Tydzień temu, 7 września, Dario Argento skończył 74 lata. Z tej okazji chciałem zaprezentować rozmowę, do jakiej doszło między nim a Johnem Carpenterem. Spotkanie dwóch reżyserów odbyło się podczas 17 edycji Turin Film Festival (19-27 listopad 1999), zaś ich rozmowa została opublikowana w Nocturno Cinema (www.nocturno.it), rocznik V, nr 12, Luty/Marzec 2000. Całość była prowadzona przez dziennikarza i tłumacza festiwalu, który na szczęście nie przeszkadzał reżyserom w rozmowie. 

Elastyczność przede wszystkim! Johnnie To i Wai Ka-Fai w rozmowie z Shellym Kraicerem.

Rozmowa przeprowadzona przez Shelly'ego Kraicera z Johnniem To i Wai Ka-faiem z okazji pojawienia się obu na Toronto International Film Festival’s Midnight Madness, gdzie ich "Fulltime Killer" (2001) był najważniejszym punktem programu, opublikowana w "Senses of Cinema" w grudniu 2001 roku. Wywiad poprzedzony był wstępem, zarysem sylwetek obu filmowców, z którego postanowiłem zrezygnować, ograniczając się stricte do pytań i odpowiedzi.

The Act of Killing - wywiad z Joshuą Oppenheimerem

Od końca lutego trwa w naszych kinach pokaz dokumentalnego obrazu w reżyserii Joshuy Oppenheimera i Signe Byrge Sorensen, nominowanego do Oscara The Act of Killing. Historia opowiada o morderstwach na komunistach, jakich w połowie lat 60-tych dopuszczano się w Indonezji, podczas krwawego tłumienia lewicowego przewrotu. Wymordowano przynajmniej 500 tysięcy cywilów ( niektóre statystyki podają ich liczbę nawet na ok. 2 miliony, problem z określeniem liczby jest spowodowany zniszczeniem archiwów ), dokonywały tego kilkuosobowe grupy gangsterów.

Jörg Buttgereit - Unikam oglądania swoich filmów.

Zamieszczony poniżej wywiad nie powstałby, gdyby nie życzliwość organizatorów Mobile Academy, którzy mieli odwagę zorganizować premierowy, kinowy pokaz filmu „Nekromantik”. Projekcja odbyła się pierwszego września 2006 roku, w warszawskim kinie Luna, w sekcji „Żywe Trupy – Horrory”, która była jednym z elementów multimedialnej konferencji pod hasłem „O duchach, upiorach, widmach i miejscach, w których żyją”. Obok filmu Buttgereita pokazano w tym cyklu również „Noc Żywych Trupów” George’a A. Romero. Wprowadzenie do obu filmów i dyskusję poprowadził Jörg Buttgereit.

Wywiad powstał w trakcie projekcji filmu „Nekromantik”.

Jörg Buttgereit - Ciężkie jest życie nekrofila.

Jörg Buttgereit to postać równie ważna dla niemieckiego kina gore, jak Lucio Fulci dla tej samej odmiany włoskiego kina. Jeden z jego pionierów, od wczesnych krótkometrażowych filmów łączący czarny humor z poważnym, niejednokrotnie nieprzyjemnym przesłaniem. Twórca nie bojący się zadawać swym widzom trudnych pytań, często atakujący widza mrocznymi, momentami ultra realistycznymi kadrami. Zafascynowany śmiercią, to jej poświęcił większość swoich obrazów, starając się oswoić ją widzowi poprzez naturalistyczne jej ukazanie. Dziś składak dwóch wywiadów, jakich udzielił brytyjskiej dziennikarce Marcelle Perks, mieszkającej w Berlinie, specjalizującej się w tematyce seksualnej we współczesnym kinie. W przyszłości postaramy się przybliżyć czytelnikowi obrazy niemieckiego reżysera.

Giovanni Lombardo Radice - Preferuję Dostojewskiego od Fulciego.

Giovanni Lombardo Radice to nadzwyczajna postać w świecie włoskiej grozy. Ze względu na jego powtarzalne, skomasowane cierpienie, ukazywane w wielu horrorach, stał się kimś w rodzaju pariasa włoskiej grozy. Jego postacie zaprzeczają dominującym normom gatunku, w których to kobiety są zwykle poddawane torturom. Radice był torturowany w wielu obrazach, dzięki czemu został dobrze zapamiętany.

Fabio Frizzi - Muzyka była w domu od zawsze.

Po dobrze przyjętym temacie z włoską muzyką napisaną do horrorów zapraszam do przeczytania niedawnego wywiadu z Fabio Frizzim, opublikowanego przez Dangerous Minds, w którym opowiada o swoich początkach, oraz teraźniejszych planach, m.in. o świetnej serii koncertów pod nazwą Frizzi 2 Fulci, podczas których wykonuje na żywo muzykę do obrazów swojego przyjaciela.

Zaduszkowe wspomnienia - Antonella Fulci o ojcu.

Dante Tomaselli - Niech energia Dalego przepływa przeze mnie! Wywiad z reżyserem.

Horror to dla mnie najbardziej wizjonerski obraz od czasów Suspirii. Wiem, że trudno opowiada się o swoim procesie twórczym na szybko, w wywiadzie, lecz mam pytanie, skąd wzięły się tak mroczne obrazy piekła w tym filmie?

Dziękuję za te słowa... Obrazy te pochodzą z mojego dzieciństwa, z koszmarów jakie śniłem. Dorastając miałem ich bardzo wiele, często myliłem rzeczywistość ze snem. Nie używałem narkotyków. Był to dla mnie szok. Jeśli już, to byłem represjonowany za to, i może narkotyki pomogłyby mi wtedy, bym bardziej otworzył się na świat. Wszystko, co dusiłem w sobie za dnia, eksplodowało we mnie nocą. Wszystkie te problemy powracały ze zdwojoną siłą nocą, w moich snach. Myślę, że cierpiałem na schorzenie zwane paraliżem sennym.

Stuart Gordon - "Jestem szczęśliwy z tego, że ludzie nadal oglądają moje filmy"

Poniższy wywiad przybliża sylwetkę Stuarta Gordona, którego obrazy, oparte na twórczości H.P. Lovecrafta, zostaną wkrótce opisane w blogu. 

Catriona MacColl - "Fulci uwielbiał whiskey".

Catriona MacColl - brytyjska aktorka, znana głównie z występów w europejskich filmach i serialach; zapamiętana dzięki trylogii horrorów Lucio Fulciego: City of the Living Dead, The Beyond, House by the Cemetery. Znana także z serialu BBC Squadron i kilku innych mniejszych produkcji. Poniższy wywiad dotyczy współpracy z włoskim reżyserem, poszerzając jego sylwetkę o mniej znane fakty.

Marino Girolami - Zombie Holocaust (a.k.a. Doctor Butcher M.D.) / Ian McCulloch - Zombie, kanibale i króliki

Sukces Zombie Flesh Eaters, we Włoszech będącego większym hitem niż Dawn of the Dead, do którego film Fulciego nawiązywał, spowodował istny boom na filmy o żywych trupach. Obrazy o tej tematyce zaczęły powstawać niczym grzyby po deszczu; lepsze i gorsze, niejednokrotnie plagiatujące nawet dzieło Fulciego, któremu do oryginalności było daleko; wspaniałe czasy szczytowego okresu włoskiej grozy. Wśród wielu innych najbardziej wyróżniającym się obrazem stał się Zombie Holocaust 66-letniego (sic!) Marino Girolamiego (ojca Enzo G. Castellariego), nakręcony pod pseudonimem Frank Martin, który w swym życiu wyreżyserował jeden film związany z tematyką grozy - My Friend Jekyll z 1960 roku. Co skłoniło starszego Pana do wyreżyserowania kina gore, nie powinno nas interesować; ważnym jest, ze powstał kultowy dziś horror, prawdziwe cuchnące włoskie serzysko, obraz bez ładu i składu stworzony celem wyciągnięcia dodatkowego grosza z historii Fulciego.

"Niech Bóg błogosławi Hitchcocka. Nie dostał Oscara, nie stworzył sekundy nudy." Wywiad z Alexem De La Iglesia.

Poniższy wywiad przeprowadzony został w 2004 roku z okazji premiery filmu Iglesii The Perfect Crime (El Crimen Ferpecto).

Rozmawiał Jonathan Marlow. Wywiad pierwszy raz ukazuje się w języku polskim.

Jean Rollin powstał z grobu cz.2 Okres gore - Powrót do kina wampirycznego.

 Druga część wywiadu z Jeanem Rollin. Okres filmów gore - Powrót do kina wampirycznego

Jean Rollin powstał z grobu - cz.1 (Okres wampiryczny : Początki - Lips of Blood 1975)

Poniższy wywiad jest próbą przybliżenia polskiemu Czytelnikowi postaci francuskiego reżysera Jeana Rollina. Rozmowa odbyła się w Paryżu, w maju 1995, wypytywał Peter Blumenstock, oryginalnie tekst ukazał się w czasopiśmie Video Watchdog, numer 31. Z racji jego długości wywiad podzielony zostanie na dwie części, obejmujące kolejno początkowy okres fascynacji kinem wampirycznym, a następnie, w drugiej części, jego próby reżyserii bardziej krwawych filmów gore, oraz powrót do ulubionego gatunku ostatnimi dziełami. Rozmowa zostanie uzupełniona krótką filmografią, z opisanymi ważniejszymi dziełami Francuza.

Wywiad ukazuje się pierwszy raz w języku polskim.

Deep Red. Suplement - wywiad z Dario Argento.

Poniższy wywiad z Dario Argento jest w całości poświęcony filmowi Deep Red, został przeprowadzony w maju 2002 roku, w domu reżysera. Włoskiego twórcę wypytywał Federico Patrizzi.
Wywiad pierwszy raz ukazuje się w języku polskim.