Włoskie kino kanibalistyczne

WŁOSKIE KINO KANIBALISTYCZNE

• WSTĘP

Kino kanibalistyczne to wymyślony we Włoszech podgatunek nurtu exploitation, odznaczający się realizmem scen przemocy wobec ludzi i zwierząt, ukazywaniem prymitywizmu plemion kanibali, ale też ich obyczajów, rytuałów i życia codziennego. Największą popularność uzyskał na przełomie lat 70/80. Filmy te cechuje połączenie kina przygodowego z najbardziej krwawą odmianą horroru - gore, częste ukazywanie nagości obydwu płci, oraz, niestety sceny prawdziwych morderstw dokonywanych na zwierzętach, za które reżyserzy odpowiadali później na procesach sądowych. Najbardziej znanymi twórcami byli Ruggero Deodato oraz Umberto Lenzi. Poniższy tekst jest próbą przedstawienia najważniejszych filmów gatunku, które opisane zostaną chronologicznie, od wspaniałych prekursorów gatunku aż do niechlubnych epigonów.

Don Siegel - Madigan

Don Siegel został zapamiętany przede wszystkim ze współpracy z Clintem Eastwoodem, która przypadła na schyłek lat 60. i początek 70. i zaowocowała powstaniem kilku filmów, m.in. Coogan's Bluff (1968), The Beguiled (1971), a zwłaszcza "Dirty Harry" (1971). Jednak zanim dostał się do reżyserskiej pierwszej ligi, dał się poznać jako solidny fachowiec od kina kategorii B.

Narciso Ibáñez Serrador - The House That Screamed (a.k.a. La Residencia) 1969

Do położonego we Francji internatu dla sprawiających kłopoty dziewcząt przybywa 18-letnia Theresa (Cristina Galbo). Jej przeszłość jest owiana tajemnicą, do szkoły przyjeżdża wraz z przyjacielem matki. Ośrodek prowadzi twarda i nieugięta madame Fourneau (Lili Palmer). Jej prawą ręką, wykonującą wszelkie rozkazy jest Irene (Mary Maude). Żelazna dyscyplina internatu prowadzi do tego, iż w razie jakiegokolwiek nieposłuszeństwa dziewczyny są torturowane i izolowane od reszty koleżanek. Theresa poznaje także syna madame Fourneau, podglądającego dziewczyny Luisa (John Moulder-Brown), który jest wychowywany przez matkę w ciągłym strachu przed kobietami. Po krótkim czasie dziewczyna staje się szykanowana przez Irene i inne koleżanki, chcące ją sobie podporządkować. Theresa decyduje się na ucieczkę z internatu. Nie wie jednak, iż w szkole czai się bezlitosny morderca, interesujący się pięknymi nastolatkami...

Michael Ritchie - Prime Cut

"Prime Cut" (1972), thriller kryminalny Michaela Ritchie, został w 2009 roku umieszczony przez Empire na liście "20. gangsterskich filmów, których najprawdopodobniej nie zobaczysz". Rzeczywiście, produkcja ta nie przebiła się do szerokiej świadomości widzów. Pozostaje znana przede wszystkim w gronie pasjonatów gatunku.

Mariano Baino - Dark Waters

Na zapomnianą przez świat wyspę przybywa młoda kobieta, Elizabeth (Louise Salter). Zakątek ów nie posiada elektryczności, oraz żadnego kontaktu ze światem zewnętrznym, poza łodzią, która raz w tygodniu komunikuje się z jego mieszkankami. A są nimi zakonnice, gdyż mieści się tam klasztor, który był opłacany przez ojca Elizabeth; po jego śmierci ten "obowiązek" przechodzi na nią. Dodatkowym bodźcem do odwiedzin jest fakt, iż Elizabeth urodziła się na wyspie, a jej matka zmarła przy porodzie.

Andrzej Żuławski - Diabeł

"Jakie to smutne, kiedy jesteśmy igraszką w cudzych rękach"

Mamy rok 1793, przeddzień II rozbioru Polski. Jakub (Leszek Teleszyński), oskarżony o zamach na króla, zostaje wybawiony z rąk śmierci przez Nieznajomego (Wojciech Pszoniak), nakazującego mu wracać w rodzinne strony. Po drodze do domu Jakub spotyka swą narzeczoną (Małgorzata Braunek), która , już w ciąży, bierze świętokradczy ślub z jego przyjacielem. Niedoszły zamachowiec następnie bierze udział w groteskowym pogrzebie własnego ojca, po czym spotyka swą matkę, teraz właścicielkę burdelu. Spółkuje z nią w kolejnych obłąkańczych aktach, coraz bardziej popadając w szaleństwo. Gdy w jego rękach znajdzie się brzytwa, jesteśmy pewni, że nic nie skończy się dobrze.

"Nosferatu w Wenecji" - Luigi Cozzi

Bardzo ciekawy artykuł dotyczący Klausa Kinskiego jako aktora i człowieka,  ale też ukazujący  jak kiedyś wyglądały ( i zapewne wyglądają nadal) niektóre produkcje.

Autor : Luigi Cozzi

Żródło : "Italian Horror Movies" Luigi Cozzi & Antonio Tentori

Tłumaczenie : haku

Wspominając moją aktywność jako reżysera filmowego, nieraz musiałem pracować w bardzo trudnych, a nawet szalonych warunkach, lecz w przemyśle filmowym nie jest to nowość. Jest nawet powiedzenie z tym związane – "Kręcenie idzie ci dobrze i składnie – twój film na rynku przepadnie". 

To zwykle filmy "z problemami" stawały się hitami na rynku. Lecz niestety ta prawidłowość nie spełnia się zawsze. Poniżej historia jednego z takich filmów...

Ryszard Ber - Gdzie jest trzeci król ?

 Gdzie jest trzeci król?

Na lata 60. minionego wieku przypada rozkwit filmu kryminalnego w okresie PRL. Poszczególne obrazy tego nurtu były bardzo zróżnicowane pod względem poziomu, choć wszystkie miały cechy wspólne, tzn. wszystkie były skażone grzechem PRL-u, czyli podlegały restrykcjom propagandowym i cenzorskim. "Gdzie jest trzeci król?" (1966) w reżyserii Ryszarda Bera jest filmem sprawnie zrealizowanym, jednakże nie sposób zaliczyć go do klasyki gatunku. Jest to raczej solidne rozrywkowe kino drugiej kategorii.

Michele Soavi - zapomniany wizjoner horroru.

Końcówka lat 80-tych to schyłkowy okres popularności szeroko pojętego włoskiego kina grozy, czas, kiedy włoski horror przestawał ciekawić, wytaczać nowe trendy, zjadając własny ogon. To początek ery VHS, co spowodowało lawinowo rosnące produkcje bez specjalnych ambicji twórczych, liczące na szybki zysk z kina domowego, z pominięciem ekranu kinowego. To także początek gorszej passy najbardziej chyba znanego spośród włoskich twórców, Dario Argento. Jednak wśród całej masy filmowej bylejakości, we Włoszech narodził się nowy talent, talent na miarę Argento, jego uczeń Michele Soavi. Dziś to niesłusznie zapomniany reżyser, któremu nigdy nie udało mu się "załapać" na popularność, na którą zdecydowanie zasługiwał.

Peter Yates - Robbery

Robbery   

W 1967 roku Peter Yates nakręcił "Robbery", film , który umożliwił mu kontynuowanie kariery w Hollywood, gdzie zadebiutował, kultowym obecnie, "Bullittem". Pewne rozwiązania zawarte w "Robbery" zaadaptował zresztą w "Bullicie". Film ten jest na swój sposób cudownie staroświecki, nie zawiera ani scen nagości, ani wulgarnego słownictwa, a sceny przemocy, mimo, że to kryminał łączący w sobie cechy thrillera, ograniczone zostały do absolutnego minimum.Jest tak, mimo iż film nie powstał za żelazną kurtyną, gdzie panowała cenzura, lecz w państwie zachodniej Europy o dość liberalnym podejściu do spraw społecznych, kulturalnych bądź językowych. Konserwatyzm reżysera nie wpływa w żadnym razie ujemnie na film, który trzyma poziom, przykuwa uwagę i w żadnym razie nie można zarzucić mu banalności.